Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Του χρόνου η λαβωματιά

Θυμάμαι ακόμα παιδάκι καθώς ήμουν, να με κάνεις μπάνιο και να με ντύνεις.
Θυμάμαι ακόμα την υπομονή σου μέχρι να φάω, κάθε φορά που ο οργανισμός μου αποφάσιζε να μας βασανίσει και τους δυο.
Τα χέρια σου στα μαλλιά μου και τα φιλιά σου στο ζεστό μέτωπό μου.
Θυμάμαι ακόμα να προσπαθείς να μου μάθεις να διαβάζω και να γράφω. Να θυμώνεις με τον εαυτό σου κάθε φορά που σε ρωτούσα κάτι και δε μπορούσες να μου απαντήσεις.

Θυμάμαι ακόμα να μου μιλάς για την αγάπη και τη χαρά, τη λύπη και τον έρωτα.
Θυμάμαι ακόμα να επιχειρείς να μάθεις τι έχω στο μυαλό μου και τι νιώθω.
Να λυπάσαι κάθε φορά που φεύγω και να κάνεις σαν τρελή από χαρά όταν επιστρέφω.

Θυμάμαι να μου κρατάς το χέρι όταν είχα τις μαύρες μου και να μου ζητάς να κάνω το ίδιο για εσένα όταν είσαι λυπημένη.
Θυμάμαι ακόμα να μου λες πόσο με αγαπάς και διερευνητικά να εξετάζεις κάθε μου κίνηση για να πιστέψεις.

Θυμάμαι την αγωνία σου να γίνω ευτυχισμένος, ακόμα και αν κάποιες φορές ο εγωισμός και η συνήθειά σου έβαζε στην άκρη τη δική μου τη χαρά.

Μας έχω ονειρευτεί πολλές φορές να τρώμε στο τραπέζι ελεύθεροι και οι δυο.
Μας έχω φανταστεί να παίζουμε με τα παιδιά μου και τα εγγόνια σου.
Μας έχω δει να πλατσουρίζουμε μαζί σε θάλασσες και να μιλάμε για τα πάντα.

Πολλές φορές με έχεις ρωτήσει αν είμαι χαρούμενος και μου έχεις ζητήσει συγνώμη για εκείνες τις φάσεις που με «έκλεινες» ερμητικά σε φόβους και ανασφάλειες δικές σου.

Δε θα σου πω ότι είμαι χαρούμενος, αλλά θα σου πω ότι έχω ήδη λαβώσει το χρόνο και τώρα μάχομαι για εμάς. 
Θα τον νικήσουμε το χρόνο, Μάνα.
Θα περπατήσουμε πλάι σε κύματα και καταιγίδες.
Θα κοιτάξουμε το φόβο κατά πρόσωπο και θα τον διώξουμε μακριά. 

Φτάνει μόνο να παραμείνεις χαμογελαστή. Και να' σαι εδώ. 

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Μορφές που κάτι προβάρουν


 Νιώθεις να πνίγεσαι από τον τρόπο με τον οποίο όλα «τρέχουν» στην πόλη σου;
Αισθάνεσαι την πίεση- όχι  την ατμοσφαιρική- ν’ ανεβαίνει στο κεφάλι σου και να γίνεται ενιαία μάζα, συμπυκνώνοντας τις όλο και περισσότερες σκέψεις σου;
Νιώθεις το σώμα σου να χάνει ρυθμό και τα χέρια σου να κινούνται άτακτα στο χώρο;
Βλέπεις τις φρίκες σου να χορεύουν πιασμένες χέρι- χέρι, τραβώντας όλα τα θετικά θέλω σου προς τον «Άδη» των φόβων σου;

Καλωσήρθες στον κόσμο μου!

Ο κόσμος αυτός δεν είναι εύκολος. Δεν αποτελείται από σύνολα ουράνιων τόξων και σίγουρα δεν κρύβει θησαυρό στο τέλος του.
ΔΕΝ καλείσαι να λύσεις κάποιο μυστικό γρίφο, ούτε να ξεκλειδώσεις λουκέτα ώστε ν’ ανοίξεις πόρτες που θα σε οδηγήσουν σε παραδείσιες αυλές.
Τα ονόματα των καλεσμένων είναι απολύτως συγκεκριμένα και αυτό ξέρεις γιατί; Γιατί ΔΕΝ υπάρχουν. Εδώ υπάρχουν μόνο ερμητικά κλειστά παράθυρα με ξύλα σταυρωμένα, που δε σου επιτρέπουν να τα ανοίξεις, γιατί σε απομακρύνει και μόνο η θέασή τους.

Παρόλα αυτά, θα σε αφήσω να κοιτάξεις λίγο μέσα σε αυτόν.

Στο εσωτερικό του κόσμου, του άχρωμου, μπορεί κανείς να συναντήσει μορφές που κάτι προβάρουν.
Κάτι εντελώς άτακτο. Κάτι χορευτικό, αλλά μη ρυθμικό. Κάτι ερμηνευτικό, αλλά αφανές.
Για δοκίμασε να καταλάβεις.
Όχι ακόμα!
Πρώτα σκέψου αν θέλεις. Γιατί εκείνες σίγουρα δε θέλουν.
ΔΕΝ κάνουν ό,τι κάνουν για να το παρουσιάσουν σ’ εσένα και τους ομοίους σου, ούτε για να αποκαλύψουν μυστικά, να είσαι σίγουρος!
Γι’ αυτό πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα και να αφήσεις τα πάντα να κυλήσουν αργά. Πρόσεξε! ΔΕΝ καλείσαι να το κάνεις, όμως πρέπει!
Δοκίμασε αρχικά να γευτείς την αύρα του χώρου. Τις μυρωδιές και τις γεύσεις που αφήνει με κάθε φύσημά του ο αέρας.

«Διεκδικήστε το χώρο που σας ανήκει», ακούγεται μια φωνή να λέει.
Και σκέφτεσαι: μήπως κατάλαβαν ότι τους παρακολουθείς και επιχειρούν την απομάκρυνσή σου; Μήπως αντιλήφθηκαν ότι προσπάθησες να ανοίξεις τα παράθυρά τους; Μήπως κατάλαβαν ότι δεν ψάχνουν για κάποιον Μεσσία; Μήπως δεν ακολούθησες σωστά τα βήματά μου; Βιάστηκες;
Τα πόδια σου σε σπρώχνουν να μπεις στη μουσική συμφωνία των μορφών που χορεύουν μπροστά σου. Αλλά δε μπορείς. Γιατί ΔΕΝ επιτρέπεται.

Γίνεται γρήγορο.
Πιο γρήγορο.
Ακόμα πιο γρήγορο.
Γρηγορότερο.
Χάνεις έδαφος.
Πέφτουν κάτω οι μορφές.
Ξανασηκώνονται.
Πέφτουν πάλι.
Ο σκηνοθέτης αυτοκτονεί.
Η αυλαία πέφτει.

Σκέφτεσαι ότι η σκηνή τελείωσε.
Και μένεις να τους κοιτάς. Με στόμα ανοιχτό και μάτια σφραγισμένα.
Η ευθύνη είναι δική σου.
Βιάστηκες.
Δε μπόρεσες να σώσεις τις άτακτες μορφές.
Σταμάτησες να προσπαθείς όταν απορροφήθηκες από τη μουσική τους συμφωνία.
Σε παρέσυραν.
Το καταλαβαίνεις και

Και τώρα θέλεις να ξεφύγεις.

Μια άλλη μορφή χορεύει μπροστά σου τώρα.
Σου δίνει ένα πιστόλι.
Το κολλάς στον κρόταφό σου, ενώ εκείνη συνεχίζει να κινείται ρυθμικά.
Μπάμ.

Ξέφυγες.


«Παρακαλώ ο επόμενος», ακούγεται πίσω.

Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

εγωιστικά

είμαι εδώ κάθε μέρα
όχι για σένα, μα για μένα
πριν από λίγο κάτι γράφτηκε
κάτι έγινε, κάτι νέο ήρθε
και εγώ ακόμα ψάχνω να βρω την ευτυχία
που έχασα μέσα από τα χέρια μου τότε
που ίσως δεν ήταν ευτυχία
ή και να ήταν, ποιο το νόημα

τώρα γεμίζω τις μέρες μου,
μα οι νύχτες όλο και αδειάζουν.
και προσπαθώ να κάνω πράγματα
να μην κρύβομαι
να μαθαίνω
να ψάχνω
όχι για σένα, μα για μένα

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Μ.Ε.Θ.

Ρέθυμνο, Σάββατο 22/10/16

είδες; το πρώτο κρίσιμο 48ωρο έχει ήδη περάσει και πλέον μπορώ να πω με σιγουριά πως η κατάσταση του ασθενούς ξεκίνησε να σταθεροποιείται.

κάνω προσπάθεια μπας και ξεχάσω. όχι εσένα, αλλά το πρόσωπό σου τη στιγμή του αποχωρισμού. την τελευταία εικόνα που έχω από εσένα. αν μου ζητούσαν να την περιγράψω με λέξεις, δε θα μπορούσα. ούτε με ένα χρώμα ή ένα τραγούδι θα μπορούσα. ούτε καν με μια κίνηση.
όπως όλες, έτσι και οι τελευταίες μας στιγμές αγκαλιά ήταν κάτι παραπάνω από έντονες. με πίστευες και ο χρόνος έδειχνε να έχει σταματήσει για εσένα, εκεί όπου βρεθήκαμε στην αρχή του τέλους. σε έβλεπα να κλαις, αλλά στην πραγματικότητα η αντανάκλασή σου, σε έδειχνε να κρατάς το τσιγάρο σου και να κοιτάς τη θάλασσα, όπως ακριβώς όταν κατέβηκα να σε βρω.

εκείνο το βράδυ σου μίλησα αρκετά, σε φίλησα αρκετά και ο εν δυνάμει φόβος μου μήπως με μισήσεις αργότερα, με έκανε να μη θέλω να με βλέπω μπροστά μου. γιαυτό και σε κοιτούσα, όταν σου μιλούσα. αν κοιτούσα οπουδήποτε αλλού, θα ήμουν αναγκασμένος να με αντιμετωπίσω και αυτό δεν ήταν κάτι που θα άντεχα.

γυρνώντας σπίτι, θέλω να ξέρεις ότι προσπάθησα να σε σκεφτώ χαρούμενο και δε μπόρεσα. και τότε έσπασα. δεν είναι φοβερό πώς η λύπη και η απογοήτευση, που μ' άφηνες να δω ότι σε κατακλύζουν, είχαν σβήσει από το γαμημένο κεφάλι μου όλες τις στιγμές που γελούσες, λες και δεν υπήρξαν; πλέον μόνο οι φωτογραφίες μπορούν να με κάνουν να ξαναθυμηθώ ότι όντως κάποτε γελούσες, αλλά τι να το κάνεις, έρμαια του ψεύτη χρόνου και αυτές.

τρέμω στη σκέψη πως μπορεί να πάθεις ή να προκαλέσεις στον εαυτό σου κάποιο κακό. και όχι, δεν το λέω για εμένα. οι τύψεις είναι φίλες μου πλέον, δε με τρομάζουν. αλλά είσαι τόσο όμορφος και τόσο εύθραυστος....

είμαι σίγουρος πως θα σταθείς στα πόδια σου και θα βρεις τον καλύτερο δρόμο, που μπορείς. αξίζει να σε βλέπεις γελαστό. όταν θα βγεις ζωντανός απ' αυτήν την καταιγίδα, ελπίζω πλέον να μπορείς να έρθεις και να μου πεις ότι τα καταφέραμε. γιατί όντως τότε θα τα έχουμε καταφέρει. τότε.
πρόσεχε τον εαυτό σου.

σ' αγαπώ.





Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

αναθεματισμένο κεφάλι

κλείσε τη μουσική επιτέλους, θέλουμε να κοιμηθούμε
δεν αντέχω αυτές τις απότομες εναλλαγές.
 μια πάνω ο τόνος, μια κάτω.
θα τρελαθώ, ο πονοκέφαλος μου τρυπάει τον αυχένα και βγαίνει από μπροστά.
δεν αντέχω αυτές τις απότομες εναλλαγές.
δε μπορώ να κοιμηθώ, ούτε να ξεφύγω μπορώ.
με κατακλύζει, γαμώτο.
κλείστο, σου λέω, θα τρελαθώ.
θα σε παρακαλέσω ξανά.
κατάλαβέ με, σε εκλιπαρώ.
κλείσε τη μουσική, που να με πάρει ο διάολος, κλείστην!
κλείσε τη μουσική
θέλω να κοιμηθώ.
μόνο.
κλείστην.
κλείσε και το φως. σε παρακαλώ.

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

4

προσπαθώ να σε αποκρυπτογραφήσω, για να σ' αποστηθίσω εν συνεχεία
δεν είσαι συ δύσκολος άνθρωπος, οι καταστάσεις έτσι δείχνουν.

ψάχνω εδώ και μέρες τρόπους να ξεφύγουμε από εκείνο το μούδιασμα που αφήνει το γκρι
και να πετάξουμε σε ουράνια τόξα. αλλά ξέρω πως και εγώ δε θα τ' άντεχα τόσα χρώματα μαζί.

και αν με ρωτήσει κανείς τι με κρατάει εδώ, θα του χαμογελάσω. δε θα θυμώσω, γιατί ξέρω πως δεν είναι όλοι έτοιμοι να καταλάβουν τ' όνειρο.

σήμερα, ξυπνώντας, αυτομάτως άνοιξα το παράθυρο και όταν ήμουν έτοιμος να κοιτάξω απ' έξω, θαύμασα το φως, τον ήλιο, τις μέρες που περνούν μαζί σου και εσένα. άντε, θα παραδεχτώ ότι μες στην ατελείωτη του παραμυθιού καταδίκη, θαύμασα και εμένα.

4 τσιγάρα.
4 μπύρες.
4 βόλτες.
4 μήνες.

και συνεχίζω να πετάω.
και συνεχίζω να μη συνειδητοποιώ τίποτα.
και συνεχίζω να χάνομαι στο μαλακισμένο χαμόγελό σου.

και τέλοσπαντων, με τράβηξαν οι σκέψεις και το πήγα μέσω Χανίων.

 θα' μαι δω. αυτό ήθελα εξαρχής να πω.


Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

in a sky full of stars

είναι θέμα οπτικής
ουτοπίας ή ρεαλισμού
εξτρεμισμού ή ρομαντισμού

όταν μου λέω ότι δεν έχω ξανανιώσει έτσι
και ότι δε γίνεται να συμβαίνει
και ότι δε γίνεται, όταν δε συμβαίνει.

όταν μου λείπεις, εφησυχάζομαι με ένα "θα σε δω"
έτσι ήσυχος, όπως στα χέρια μου πέφτεις
ή έτσι όπως με φιλάς και με τυλίγεις στις φλόγες σου
όλα τα "σου", που γίνονται και "μου".

δεν ήξερες καν ότι μπορείς να το κάνεις
και όμως, είσαι δυνατός
και τώρα σε θέλω
και ξέρω ότι με θέλεις
ή κάνω ότι το ξέρω

δώσ' μου ένα παγωμένο "γιατί",
 να σου το κάνω πύρινο "σαγαπώ".

και αυτές οι χαζές λεπτομέρειες, πώς κινείσαι και πώς τραγουδάς.
και αυτή η φωνή σου.
και το φύσημα του καπνού σου.
όλα τα "σου", που γίνονται και "μου".

μίλησες για πρωτόγνορα συναισθήματα, αλλά κι εγώ τι να πω;
μιλούν για δύσκολες πρώτες φορές και εγώ τους δείχνω τη δική μας,
την απολαυστικότερη όλων.

όλα τα "σου" γίνονται και "μου".
κι εγώ έγινα "σου".
δικός-σου.