Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Μορφές που κάτι προβάρουν


 Νιώθεις να πνίγεσαι από τον τρόπο με τον οποίο όλα «τρέχουν» στην πόλη σου;
Αισθάνεσαι την πίεση- όχι  την ατμοσφαιρική- ν’ ανεβαίνει στο κεφάλι σου και να γίνεται ενιαία μάζα, συμπυκνώνοντας τις όλο και περισσότερες σκέψεις σου;
Νιώθεις το σώμα σου να χάνει ρυθμό και τα χέρια σου να κινούνται άτακτα στο χώρο;
Βλέπεις τις φρίκες σου να χορεύουν πιασμένες χέρι- χέρι, τραβώντας όλα τα θετικά θέλω σου προς τον «Άδη» των φόβων σου;

Καλωσήρθες στον κόσμο μου!

Ο κόσμος αυτός δεν είναι εύκολος. Δεν αποτελείται από σύνολα ουράνιων τόξων και σίγουρα δεν κρύβει θησαυρό στο τέλος του.
ΔΕΝ καλείσαι να λύσεις κάποιο μυστικό γρίφο, ούτε να ξεκλειδώσεις λουκέτα ώστε ν’ ανοίξεις πόρτες που θα σε οδηγήσουν σε παραδείσιες αυλές.
Τα ονόματα των καλεσμένων είναι απολύτως συγκεκριμένα και αυτό ξέρεις γιατί; Γιατί ΔΕΝ υπάρχουν. Εδώ υπάρχουν μόνο ερμητικά κλειστά παράθυρα με ξύλα σταυρωμένα, που δε σου επιτρέπουν να τα ανοίξεις, γιατί σε απομακρύνει και μόνο η θέασή τους.

Παρόλα αυτά, θα σε αφήσω να κοιτάξεις λίγο μέσα σε αυτόν.

Στο εσωτερικό του κόσμου, του άχρωμου, μπορεί κανείς να συναντήσει μορφές που κάτι προβάρουν.
Κάτι εντελώς άτακτο. Κάτι χορευτικό, αλλά μη ρυθμικό. Κάτι ερμηνευτικό, αλλά αφανές.
Για δοκίμασε να καταλάβεις.
Όχι ακόμα!
Πρώτα σκέψου αν θέλεις. Γιατί εκείνες σίγουρα δε θέλουν.
ΔΕΝ κάνουν ό,τι κάνουν για να το παρουσιάσουν σ’ εσένα και τους ομοίους σου, ούτε για να αποκαλύψουν μυστικά, να είσαι σίγουρος!
Γι’ αυτό πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα και να αφήσεις τα πάντα να κυλήσουν αργά. Πρόσεξε! ΔΕΝ καλείσαι να το κάνεις, όμως πρέπει!
Δοκίμασε αρχικά να γευτείς την αύρα του χώρου. Τις μυρωδιές και τις γεύσεις που αφήνει με κάθε φύσημά του ο αέρας.

«Διεκδικήστε το χώρο που σας ανήκει», ακούγεται μια φωνή να λέει.
Και σκέφτεσαι: μήπως κατάλαβαν ότι τους παρακολουθείς και επιχειρούν την απομάκρυνσή σου; Μήπως αντιλήφθηκαν ότι προσπάθησες να ανοίξεις τα παράθυρά τους; Μήπως κατάλαβαν ότι δεν ψάχνουν για κάποιον Μεσσία; Μήπως δεν ακολούθησες σωστά τα βήματά μου; Βιάστηκες;
Τα πόδια σου σε σπρώχνουν να μπεις στη μουσική συμφωνία των μορφών που χορεύουν μπροστά σου. Αλλά δε μπορείς. Γιατί ΔΕΝ επιτρέπεται.

Γίνεται γρήγορο.
Πιο γρήγορο.
Ακόμα πιο γρήγορο.
Γρηγορότερο.
Χάνεις έδαφος.
Πέφτουν κάτω οι μορφές.
Ξανασηκώνονται.
Πέφτουν πάλι.
Ο σκηνοθέτης αυτοκτονεί.
Η αυλαία πέφτει.

Σκέφτεσαι ότι η σκηνή τελείωσε.
Και μένεις να τους κοιτάς. Με στόμα ανοιχτό και μάτια σφραγισμένα.
Η ευθύνη είναι δική σου.
Βιάστηκες.
Δε μπόρεσες να σώσεις τις άτακτες μορφές.
Σταμάτησες να προσπαθείς όταν απορροφήθηκες από τη μουσική τους συμφωνία.
Σε παρέσυραν.
Το καταλαβαίνεις και

Και τώρα θέλεις να ξεφύγεις.

Μια άλλη μορφή χορεύει μπροστά σου τώρα.
Σου δίνει ένα πιστόλι.
Το κολλάς στον κρόταφό σου, ενώ εκείνη συνεχίζει να κινείται ρυθμικά.
Μπάμ.

Ξέφυγες.


«Παρακαλώ ο επόμενος», ακούγεται πίσω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου